Drodzy użytkownicy! Wszystkie materiały dostępne na stronie zostały przetłumaczone z innych języków. Chcemy przeprosić za jakość tekstów, mamy jednak nadzieję, że będą one przydatne. Pozdrawiamy, Administracja. E-mail: admin@plmedbook.com

Zespół Munchausena, czyli sztuczne zaburzenie narzucone sobie

Zespół Munchausena, czyli sztuczne zaburzenie narzucone sobie, jest rzadkim stanem psychicznym, w którym osoba podrabia poważną chorobę i prosi o leczenie, zwykle by zwrócić na siebie uwagę.

Factis zaburzenia narzucone na siebie (FDIS), jest jednym z grupy sztucznych zaburzeń, które są albo wymyślone lub z własnej winy.

Trudno stwierdzić, jak często jest to możliwe, ale badanie przeprowadzone w Niemczech sugeruje, że może ono wpływać na 1,3 procent pacjentów w szpitalach.

Może dotyczyć zarówno dorosłych, jak i dzieci. Częściej występuje u mężczyzn.

Czym jest FDIS?

[ludzie z zespołem Münchhausena wymyślają choroby]

Osoba z FDIS może przejść z jednego szpitala do drugiego, udając, że ma chorobę wymagającą leczenia medycznego lub chirurgicznego, i podając wynalezione informacje o swojej historii medycznej i pochodzeniu społecznym.

Czasami pacjent może przekonać lekarza, że ​​potrzebuje niepotrzebnego zabiegu chirurgicznego.

Mogą spożywać substancje lub wstrzykiwać sobie substancje chemiczne lub inne, lub ranić się w celu wywołania choroby.

Dokładna częstość występowania FDIS jest trudna do poznania, ponieważ pacjenci używają fałszywych nazw, odwiedzają różne szpitale i lekarzy i mogą stać się mistrzami w unikaniu wykrycia.

FDIS nie obejmuje udawania choroby lub urazu w celu uzyskania narkotyków lub wygrania procesu sądowego lub hipochondrii. Osoba z hipochondrią wierzy, że jest chora, ale osoba z FDIS wie, że udaje chorobę.

Osoba z tym stanem zwykle cierpi na poważne trudności emocjonalne.

Objawy

Objawy FDIS mogą obejmować:

  • Opowiadanie dramatycznych historii o kilku problemach medycznych, często z małą ilością dokumentów
  • Częsta hospitalizacja
  • Wiele blizn
  • Objawy niespójne lub niejasne, niezgodne z wynikami testów
  • Objawy, które nieoczekiwanie pogarszają się, nie ma uzasadnienia logicznego ani medycznego
  • Chęć poddania się badaniom medycznym i zabiegom chirurgicznym
  • Zaskakująco dobra wiedza na temat chorób i warunków
  • Zwiedzanie wielu różnych lekarzy i szpitali
  • Niechęć do umożliwienia dostawcy opieki zdrowotnej rozmowy z przyjaciółmi lub rodziną
  • Często prosząc o środki przeciwbólowe i inne leki
  • Posiadanie bardzo niewielu lub żadnych gości w szpitalu

Jeśli osoba zostanie zakwestionowana w swojej historii, może stać się defensywna lub agresywna, lub może opuścić szpital lub pracownika służby zdrowia i nigdy nie wrócić.

W jaki sposób pacjent udaje chorobę?

Może to być trudne dla pracowników służby zdrowia i rodziny, aby wiedzieć, czy objawy są wymyślone lub celowo wywołane.

[Osoba z FDIS może zażywać tabletki, żeby się rozchorować]

Pacjent może wymyślać oznaki i objawy lub powodować chorobę lub uraz poprzez:

  • Zgłaszanie fikcyjnej historii medycznej. Mogą twierdzić, że mieli raka lub jakąś inną poważną chorobę
  • Udawanie objawów, na przykład ból, drgawki, bóle głowy lub omdlenia. Objawy mogą być starannie wybrane ostrożnie i trudne do obalenia.
  • Zranienia. Może to obejmować wstrzyknięcie sobie bakterii, kału lub jakiejś innej substancji, lub spalenie lub przecięcie skóry.
  • Przyjmowanie leków w celu wywołania objawów chorób, takich jak leki rozrzedzające krew, leki stosowane w chemioterapii i leki przeciwcukrzycowe.
  • Zatrzymanie procesu gojenia poprzez ponowne otwarcie nacięć i ran.
  • Manipulowanie testami. Przykłady obejmują podgrzewanie termometrów, gdy ich temperatura jest wzięta, manipulowanie testami laboratoryjnymi lub zanieczyszczanie próbek moczu i krwi.

Warunki, w których dana osoba może udawać, że obejmują problemy z sercem, raka, choroby skóry, infekcje, zaburzenia krzepnięcia, zaburzenia metaboliczne, przewlekłą biegunkę, hipoglikemię, anafilaksję i inne.

Przyczyny i czynniki ryzyka

Nie jest jasne, co dokładnie powoduje FDIS, ale niektóre czynniki mogą zwiększać ryzyko.

Obejmują one:

  • Posiadanie bliskiego krewnego z poważnym stanem lub chorobą
  • Słabe poczucie tożsamości
  • Poważna choroba w dzieciństwie
  • Uraz dzieciństwa, w tym nadużywanie fizyczne, seksualne lub emocjonalne
  • Nieodpowiednie umiejętności radzenia sobie
  • Utrata ukochanej osoby na wczesnym etapie życia, na przykład z powodu śmierci, choroby lub porzucenia
  • Niska samo ocena
  • Zaburzenia osobowości
  • Chcąc zostać i nie stać się specjalistą w zakresie opieki zdrowotnej
  • Praca w służbie zdrowia

Dowody na to, co powoduje FDIS są ograniczone, ponieważ pacjenci często nie chcą współpracować z leczeniem psychiatrycznym lub profilowaniem psychologicznym.

FDIS wydaje się być rodzajem zaburzenia osobowości, stanu, w którym pacjent ma zniekształcony wzorzec myśli i przekonań o sobie i innych ludziach. To może sprawić, że będą się zachowywać w nieoczekiwany sposób.

Argumentowano, że pacjent może mieć antyspołeczne zaburzenie osobowości, które sprawia, że ​​lubią manipulować i zwielokrotniać pracowników służby zdrowia. Widzą lekarza jako postać autorytetu i czerpią poczucie władzy i kontroli, oszukując ich.

FDIS może również być próbą nawiązywania relacji i stać się społecznie akceptowalnym.

Osoba z FDIS może prowadzić samotny styl życia, z niewielkim lub żadnym kontaktem z rodziną.

Przyjmowanie roli pacjenta daje poczucie komfortu. Pielęgnowanie przez lekarzy i innych pracowników służby zdrowia zapewnia kontakt z człowiekiem i emocjonalne ciepło.

Diagnoza

Ludzie z FDIS mogą być bardzo dobrzy w udawaniu, dlatego trudno jest zdiagnozować ten stan. Mogą mieć rzeczywiste objawy i stany zagrażające życiu, ale są one z własnej woli.

[FDIS może dotyczyć samotnych osób]

Jeśli lekarze podejrzewają FDIS, mogą przeglądać dokumentację medyczną pacjenta i szukać możliwych niezgodności między tym, co jest udokumentowane, a tym, co pacjent im powiedział.

Mogą również próbować skontaktować się z rodziną lub przyjaciółmi danej osoby, aby dowiedzieć się, czy twierdzenia dotyczące ich historii medycznej są prawdziwe.

Mogą również sprawdzać próbki krwi i moczu pod kątem śladów substancji, które dana osoba mogła umyślnie spożyć lub wstrzyknąć.

Pomieszczenie szpitalne pacjenta może zawierać wstrzyknięte materiały lub ukryte leki lub substancje. Jednak względy etyczne mogą utrudnić potwierdzenie tego.

Lekarz może rozważyć rozpoznanie FDIS, jeśli istnieją przekonujące dowody na to, że pacjent:

  • udaje objawy
  • celowo wywoływał objawy
  • chce być postrzegany jako chory
  • nie ma innej motywacji, takiej jak zysk finansowy, narkotyki lub wcześniejsza emerytura

Lekarz może zacząć od upewnienia pacjenta, że ​​stresowanie może nie mieć jasnego wyjaśnienia objawów i objawów. Mogą sugerować, że problem może być spowodowany lub pogłębiony przez stres.

Mogą próbować nakierować pacjenta na opiekę z pomocą psychologa.

Leczenie

Nie ma standardowego leczenia dla FDIS. Większość osób z tą chorobą zaprzeczy, że ją mają, co utrudnia wdrożenie planu leczenia.

Stosując podejście niekonfrontacyjne, podmiot świadczący opiekę zdrowotną może poinformować pacjenta o tym, że ma wielopłaszczyznowe wymagania zdrowotne i że może pomóc terapia z udziałem psychiatry lub psychologa. Akceptacja leczenia to pierwszy krok do uzdrowienia.

Połączenie psychoanalizy i terapii poznawczo-behawioralnej (CBT) najprawdopodobniej przyniesie najlepsze rezultaty.

CBT może pomóc osobie zidentyfikować nierealistyczne wzorce zachowań i znaleźć nowe sposoby podejścia do sytuacji.

Leki mogą być odpowiednie dla niepokoju lub stresu, ale nie znaleziono leków przeciwdepresyjnych, które mogłyby pomóc w FDIS.

Pacjent z FDIS, który nie otrzymuje leczenia z powodu tego schorzenia, jest w dłuższej perspektywie bardziej zagrożony samookaleczeniem, nadużywaniem substancji lub samobójstwem. Są również narażeni na negatywne skutki leczenia, które otrzymują w związku z istniejącymi chorobami.

Jednym z wyzwań dla lekarza, który podejrzewa FDIS, jest unikanie zachęcania pacjenta do problemów psychologicznych, jeśli taki istnieje, ale upewnienie się, że leczy każdą chorobę, którą pacjent może rzeczywiście mieć.

Like this post? Please share to your friends: