Drodzy użytkownicy! Wszystkie materiały dostępne na stronie zostały przetłumaczone z innych języków. Chcemy przeprosić za jakość tekstów, mamy jednak nadzieję, że będą one przydatne. Pozdrawiamy, Administracja. E-mail: admin@plmedbook.com

HIV a AIDS: różnice i powiązania

Chociaż terminy HIV i AIDS są często używane zamiennie, istnieją różnice między tymi dwiema diagnozami.

HIV to wirus atakujący typ białych krwinek zwanych komórkami CD4 w układzie odpornościowym organizmu. HIV zmniejsza zdolność organizmu do zwalczania infekcji i chorób. Podczas gdy ludzie mogą walczyć z wieloma innymi wirusami, organizm nie może całkowicie usunąć wirusa HIV, gdy zostanie zakontraktowany.

AIDS to choroba, która może rozwinąć się po zakażeniu HIV. Możliwe jest zakażenie HIV bez wywoływania AIDS, ale nie można mieć AIDS bez uprzedniego zakażenia wirusem HIV.

W jaki sposób HIV prowadzi do AIDS?

Próbka krwi HIV

Nie każdy, kto dostaje HIV, rozwija AIDS. Jednak w większości przypadków konieczny jest odpowiedni program leczenia, aby spowolnić lub zatrzymać ten postęp.

Nieleczony HIV nadal uszkadza układ odpornościowy i zwiększa ryzyko rozwoju oportunistycznej infekcji.

Infekcje oportunistyczne

Centra Kontroli i Zapobiegania Chorób (CDC) określają infekcje oportunistyczne jako „infekcje, które występują częściej i są bardziej dotkliwe u osób z osłabionym układem odpornościowym”.

Przykłady oportunistycznych zakażeń, które rozwijają się u osób z HIV obejmują:

  • raki, takie jak inwazyjny rak szyjki macicy, rak płuc, mięsak Kaposiego, nowotwory i chłoniaki
  • kandydoza, grzybica jamy ustnej, gardła lub pochwy
  • cytomegalowirus, infekcja wirusowa, która może powodować ślepotę
  • pneumocystis pneumonia, grzybowa forma zapalenia płuc, która może być śmiertelna
  • toksoplazmoza, pasożytnicza infekcja mózgu
  • gruźlica, infekcja bakteryjna płuc

AIDS: Etap 3 zakażenia HIV

AIDS jest ostatnim etapem (stadium 3) zakażenia HIV. Jest diagnozowana na podstawie liczby komórek CD4 lub rozwoju jednej lub więcej infekcji oportunistycznych. Etap 1 jest ostrym stadium HIV, a etap 2 jest klinicznym opóźnieniem. Więcej informacji na temat tych dwóch etapów znajduje się w dalszej części artykułu.

Liczba komórek CD4 u zdrowych osób wynosi od 500 do 1600 komórek na milimetr sześcienny krwi (komórki / mm3). Według AIDS.gov, u osób z HIV rozwinęło się AIDS, gdy ich liczba komórek CD4 spadła poniżej 200 komórek / mm3.

Jeśli leczenie nie jest wymagane, AIDS zazwyczaj rozwija się w okresie od 2 do 15 lat po zakażeniu wirusem HIV. Szybkość rozwoju wirusa zależy od wielu czynników, w tym od wieku pacjenta, ogólnego stanu zdrowia, genetyki, obecności innych zakażeń i standardu opieki zdrowotnej.

Ludzie, którzy szukają leczenia, zanim stan się rozwinie i utrzymają leczenie przez całe życie, zwykle mogą oczekiwać, że będą żyć tak długo, jak osoba bez HIV.

Przyczyny HIV i AIDS

Mężczyzna i kobieta w łóżku trzyma kondom

AIDS po raz pierwszy uznano za odrębny stan w 1981 roku ze względu na wzrost częstości występowania rzadkich oportunistycznych zakażeń i nowotworów u homoseksualnych mężczyzn, którzy prezentowali jako zdrowi zdrowi.

Uważa się, że powstała ona na przełomie XIX i XX wieku w Afryce Zachodniej i Środkowej. Naukowcy sugerują, że wirusowa wersja wirusa została przekazana ludziom, którzy zabili i zjedli zainfekowane stworzenia.

HIV przenosi się między ludźmi poprzez wymianę płynów ustrojowych. Może rozprzestrzeniać się przez:

  • Kontakt seksualny: AIDS jest przede wszystkim uważane za chorobę przenoszoną drogą płciową. HIV przenosi się z jednej osoby na drugą poprzez niezabezpieczony stosunek doustny, analny lub pochwowy.
  • Ciąża lub poród: matka zarażona wirusem HIV lub która rozwinęła AIDS, może przekazać wirusa swojemu dziecku podczas ciąży, porodu, a nawet karmienia piersią.
  • Transfuzja krwi: podczas gdy HIV można przekazywać podczas transfuzji krwi, ryzyko to jest wyjątkowo niskie w krajach rozwiniętych ze względu na kompleksowe systemy przesiewowe.
  • Używanie strzykawki i igły: Osoby używające narkotyków, które mają wspólne strzykawki, są narażone na zwiększone ryzyko zarażenia się wirusem. Ci, którzy dają i otrzymują tatuaże i piercing, mogą również być zagrożeni, jeśli igły nie zostaną odpowiednio wyczyszczone.

Objawy HIV i AIDS

Objawy HIV różnią się znacznie i zależą zarówno od osobnika, jak i stadium choroby.

Ostre objawy stadium

W pierwszym etapie HIV, 2 do 4 tygodni po zarażeniu, ludzie mogą odczuwać objawy grypopodobne, takie jak:

  • bolące mięśnie
  • dreszcze
  • zmęczenie
  • gorączka
  • owrzodzenie jamy ustnej
  • nocne poty
  • wysypki
  • ból gardła
  • obrzęk węzłów chłonnych

Należy zauważyć, że nie każdy z wirusem HIV odczuje te objawy. Niektóre osoby z HIV nie doświadczają objawów przez 10 lat lub dłużej.

Objawy klinicznego opóźnienia

Podczas etapu 2 wirus jest aktywny, ale rozmnaża się na bardzo niskich poziomach. Ludzie na tym etapie mogą odczuwać tylko łagodne objawy lub wcale.

Leki na HIV mogą pomóc zatrzymać postęp i utrzymać wirusa na tym etapie przez wiele dziesięcioleci.

Objawy AIDS

AIDS uważa się za trzeci i ostatni etap wirusa. Objawy na tym etapie są związane z różnymi infekcjami, które rozwijają się w wyniku upośledzonego układu odpornościowego.

Z tego powodu objawy mogą się znacznie różnić. Niektóre z bardziej powszechnych to:

  • plamy pod skórą lub w jamie ustnej i nosie
  • rozmazany obraz
  • przewlekła biegunka
  • ciągły obrzęk węzłów chłonnych
  • ekstremalne zmęczenie
  • gorączka, która powraca
  • problemy neurologiczne, w tym utrata pamięci
  • zapalenie płuc
  • szybka utrata masy ciała
  • rany w jamie ustnej, odbytnicy lub narządach płciowych

Ze względu na różnorodność objawów związanych z różnymi stadiami HIV i AIDS, nie jest możliwe rozpoznanie wirusa lub zespołu na podstawie samych objawów. Dostawca opieki zdrowotnej będzie musiał przeprowadzić testy, aby dokonać formalnej diagnozy.

Testowanie i diagnostyka

Badanie krwi

HIV diagnozuje się przez proste badanie krwi, które wyszukuje obecność przeciwciał wytwarzanych przez organizm w próbie zwalczania wirusa.

Może upłynąć od kilku tygodni do kilku miesięcy, zanim te przeciwciała pojawią się w testach. W zależności od początkowego czasu ekspozycji może być konieczne powtórzenie testu.

Jednak wczesne testowanie jest zawsze wskazane, ponieważ wtedy można wdrożyć odpowiedni plan leczenia, aby powstrzymać dalszy postęp wirusa. Osoby, które zostaną poddane testom wcześniej po ekspozycji, są mniej narażone na przenoszenie wirusa na innych.

Osoby z HIV, które otrzymają liczbę komórek CD4 poniżej 200 komórek / mm3, lub u których zdiagnozowano pewne infekcje oportunistyczne, zostaną wtedy uznane za mające diagnozę AIDS, a nie HIV.

Leczenie HIV i AIDS

Odpowiednie plany leczenia i wczesna interwencja oznaczają, że osoby zakażone wirusem HIV mogą cieszyć się stosunkowo dobrą jakością życia.

Jednak bez leczenia osoby z rozpoznaniem AIDS przeważnie przeżywają 3 lata. Jeśli rozwinie się choroba oportunistyczna i leczenie nie będzie poszukiwane, oczekiwana długość życia spadnie do 12 miesięcy.

Leczenie HIV i AIDS polega głównie na przyjmowaniu leków, w tym:

Profilaktyka po narażeniu (PEP)

Jest to leczenie ratunkowe podawane w celu zmniejszenia prawdopodobieństwa zakażenia wirusem HIV po ekspozycji na kogoś, kto ma wirusa. Aby był skuteczny, należy go przyjąć w ciągu 72 godzin od ekspozycji, a pełny 28-dniowy cykl leczenia zostanie zakończony.

Jeśli podjęte w prawidłowy sposób, Światowa Organizacja Zdrowia szacuje, że PEP może zmniejszyć ryzyko zakażenia wirusem HIV o ponad 80 procent.

Terapia antyretrowirusowa (ART)

Osoby z HIV lub AIDS są na ogół przepisywane kombinacją wysoce aktywnych leków przeciwretrowirusowych (HAART), które pomagają spowolnić postęp HIV.

Ten lek jest dostosowany do każdego pacjenta i należy go przyjmować przez całe życie.

Profilaktyka HIV

Można podjąć kilka kroków, aby zapobiec skurczowi HIV. Obejmują one:

  • Używanie prezerwatyw: Ponieważ HIV może rozprzestrzeniać się poprzez stosunek płciowy bez zabezpieczenia, używanie prezerwatyw może zmniejszyć ryzyko przeniesienia.
  • Podejmowanie pewnych działań podczas ciąży: Ryzyko przeniesienia zakażenia HIV z matki na dziecko można zmniejszyć za pomocą leków przeciw HIV. Dodatkowe kroki w celu ograniczenia transmisji obejmują poród przez cesarskie cięcie i karmienie butelką, a nie karmienie piersią.
  • Unikanie dzielenia się igłami: istnieją programy wymiany igieł, aby zmniejszyć potrzebę dzielenia się strzykawkami i igłami.
  • Ograniczanie narażenia na płyny ustrojowe: Pracownicy służby zdrowia powinni używać rękawiczek, masek i innych form ochrony bariery, aby zmniejszyć ryzyko kontaktu z krwią zakażoną HIV. Dokładne i regularne mycie skóry po kontakcie z płynami ustrojowymi również zmniejsza ryzyko.

Osoby, u których zdiagnozowano HIV, mogą spowolnić lub powstrzymać jego progresję do AIDS, stosując się do planu leczenia opracowanego przez ich lekarza, unikając narażenia na inne infekcje i utrzymując zdrowy styl życia w celu wsparcia swoich systemów odpornościowych.

Like this post? Please share to your friends: