Drodzy użytkownicy! Wszystkie materiały dostępne na stronie zostały przetłumaczone z innych języków. Chcemy przeprosić za jakość tekstów, mamy jednak nadzieję, że będą one przydatne. Pozdrawiamy, Administracja. E-mail: admin@plmedbook.com

W jaki sposób palec Dawsona odnosi się do stwardnienia rozsianego?

W 1916 r. Dr James Walker Dawson zauważył wzór płytek w mózgach osób ze stwardnieniem rozsianym. Znane obecnie jako palec Dawsona, zmiany te są zlokalizowane w przestrzeniach wypełnionych płynem w komorach mózgowych.

W połączeniu z innymi objawami, takimi jak trudności w poruszaniu się lub myśleniu, palec Dawsona może pomóc w diagnozowaniu stwardnienia rozsianego (MS).

MS jest przewlekłą chorobą atakującą centralny układ nerwowy, który składa się z mózgu i rdzenia kręgowego. Jest to choroba o podłożu immunologicznym. Oznacza to, że objawy pojawiają się, gdy układ odpornościowy staje się nadmiernie wrażliwy i zaczyna atakować ciało.

Komórki odpornościowe dotknięte przez MS atakują mielinę, izolację tłuszczową, która pokrywa część komórek nerwowych. Proces ten nazywa się demielinizacją. Bez mieliny nerwy nie mogą prawidłowo wysyłać i odbierać informacji. Zniszczenie zdolności neuronów do komunikowania sieje spustoszenie w całym ciele, chociaż objawy różnią się między poszczególnymi osobami.

Palec Dawsona i diagnoza stwardnienia rozsianego

Demielinizacja pozostawia po sobie blaszki w mózgu. Te płytki są często widoczne na skanach mózgu. Palce Dawsona są rodzajem płytki rozmieszczonej wokół pasma włókien nerwowych, które łączą lewą i prawą półkulę. Płytki są ustawione pod kątem prostym wokół żył w komorach mózgu.

lekarz patrząc na skany mri

Palec Dawsona jest klasyczną oznaką SM. W jednym z badań z 2014 roku naukowcy zobaczyli palec Dawsona u większości osób ze stwardnieniem rozsianym. Dwóch badaczy przyjrzało się tym samym pacjentom. Jeden zgłosił palce Dawsona u 92,5% pacjentów, a drugi zgłosił ich obecność w 77,5%.

Jednak obecność palców Dawsona w badaniu mózgu nie wystarcza do zdiagnozowania stwardnienia rozsianego. Wytyczne różnią się nieznacznie, ale diagnoza ze stwardnieniem rozsianym na ogół wymaga:

  • Dowody uszkodzenia co najmniej dwóch regionów ośrodkowego układu nerwowego
  • Przynajmniej jeden atak MS
  • Brak dowodów na to, że wystąpiły inne objawy, takie jak infekcja lub uszkodzenie mózgu

Ludzie, którzy doświadczyli co najmniej dwóch ataków SM, mogą zostać zdiagnozowani za pomocą SM nawet w przypadku uszkodzenia tylko jednego obszaru ośrodkowego układu nerwowego.

Palce Dawsona są tylko jedną oznaką uszkodzenia, które może wskazywać na stwardnienie rozsiane. Jeśli skan mózgu pokazuje palce Dawsona, a dana osoba nie ma żadnych innych objawów, lub jeśli miał tylko jeden atak SM, lekarz mógłby kontynuować ich monitorowanie. Osoba ta prawdopodobnie nie zostanie zdiagnozowana, chyba że pojawią się więcej objawów.

Inne testy MS

Skan mózgu MRI i rdzenia kręgowego sprawdzają wiele zmian w centralnym układzie nerwowym, a nie tylko palcach Dawsona. Lekarze będą szukać oznak demielinizacji w mózgu i rdzeniu kręgowym. Skanowanie mózgu może również pomóc w śledzeniu postępu w czasie.

Czasami skany pokazują zmiany w obszarze mózgu, które nie wywołują objawów, oferując wczesne ostrzeżenie, że ktoś może ostatecznie rozwinąć objawy.

Niektóre inne testy, które pomagają w diagnozowaniu MS obejmują:

  • Nakłucie lędźwiowe w celu zebrania płynu mózgowo-rdzeniowego (CSF)
  • Test potencjałów wywołanych, który mierzy aktywność elektryczną w mózgu
  • Obrazowanie optycznej tomografii koherentnej, aby spojrzeć na nerwy w tylnej części oka

Lekarz zbada również, czy ktoś ma objawy jakiejkolwiek innej choroby. Historia ich objawów może pomóc lekarzowi ustalić, które testy – zarówno dla SM, jak i innych chorób – są najbardziej odpowiednie.

Palce Dawsona i inne zaburzenia mózgu

Chociaż palce Dawsona nie są zwykle związane z innymi zaburzeniami mózgu, nie każdy z palcami Dawsona ma objawy SM. Ponadto, ponieważ skanowanie mózgu nie zawsze jest jasne, inne zmiany w mózgu mogą być mylone z palcami Dawsona.

W 2014 roku badano zdolność ewaluatorów do różnicowania objawów SM od objawów zaburzeń spektrum nerwu wzrokowego (NMOsd). NMOsd są zaburzeniami mediacyjnymi, które, podobnie jak MS, wyzwalają demielinizację. Jednak NMOsd zwykle celuje w nerwy wzrokowe, co wpływa na widzenie.

Jeden oceniający zobaczył palce Dawsona u jednego pacjenta z NMOsd, sugerując, że osoby oceniające mogą albo błędnie interpretować wyniki MRI, albo że palce Dawsona mogą być obecne w innych zaburzeniach.

Objawy SM

Objawy stwardnienia rozsianego mogą być subtelne na początku. Niektóre wczesne objawy ostrzegawcze SM obejmują:

rozmazany obraz

  • Zmiany widzenia, w tym niewyraźne widzenie i ból podczas przesuwania oka
  • Niezwykłe wrażenia cielesne, w tym mrowienie, drętwienie lub porażenie prądem w kończynach
  • Niewyjaśniona świąd
  • Ekstremalne zmęczenie, szczególnie w odpowiedzi na ciepło
  • Niewyjaśniony ból i osłabienie mięśni
  • Trudności w chodzeniu i problemy z równowagą lub koordynacją
  • Zawroty głowy
  • Dzwonienie w uszach
  • Zmiany w funkcjonowaniu pęcherza lub jelit
  • Zmiany w myśleniu, w tym uczucia „mgły mózgu” lub niejasnego myślenia

Ponieważ choroba niszczy więcej mieliny, objawy postępują. Większość osób ze stwardnieniem rozsianym doświadcza okresowych ataków, a następnie krótkich usprawnień. W miarę postępu choroby ataki mogą się nasilać.

Typowe objawy w miarę postępu choroby obejmują:

  • Długotrwałe zmęczenie, które zakłóca codzienne funkcjonowanie
  • Sztywność i niekontrolowane skurcze mięśni
  • Osłabienie mięśni, które może ograniczyć mobilność
  • Seksualna dysfunkcja
  • Trudności emocjonalne, takie jak depresja, wahania nastroju i mimowolny śmiech lub płacz
  • Utrata kontroli nad pęcherzem lub jelitami

Rzadziej mogą wystąpić inne objawy. Należą do nich:

  • Trudności z mówieniem lub połknięciem
  • Napady padaczkowe
  • Trudności w oddychaniu
  • Przewlekłe bóle głowy
  • Utrata słuchu

Leczenie

mnóstwo narkotyków

MS jest przewlekłą chorobą i nie ma znanego leku.Ponieważ objawy mają tendencję do pojawiania się w postaci ataków, a później znikają, można przejść przez dłuższy czas bez ataku SM. Rzadko, ludzie z SM przestają doświadczać ataków.

Większość terapii koncentruje się na wydłużeniu czasu między atakami i zmniejszeniu ich nasilenia.

Zabiegi obejmują:

  • Zmiany w stylu życia: ćwiczenia, joga, zmiany w diecie i radzenie sobie ze stresem mogą poprawić objawy u niektórych osób ze stwardnieniem rozsianym.
  • Leki stosowane w leczeniu objawów. Lekarz może przepisać środki pobudzające w celu zmniejszenia zmęczenia lub leki przeciwdepresyjne i leki przeciwlękowe.
  • Leki zwiotczające mięśnie zmniejszające skurcze mięśni.
  • Leki przeciwbólowe do radzenia sobie z bólami głowy, bólami mięśni i innymi bolesnymi objawami.
  • Fizjoterapia spowalnia utratę funkcji, poprawia siłę mięśni i zwiększa mobilność.
  • Leki steroidowe zmniejszające stan zapalny.
  • Leki immunosupresyjne hamujące odpowiedź immunologiczną, która powoduje demielinizację.
  • Leki beta-interferonowe zmniejszające częstotliwość ataków SM. Są to najczęściej przepisywane leki na SM i wymagają lekarza, aby monitorował stan wątroby.
  • Inne leki zmniejszające częstotliwość ataków, w tym te, które celują w białka odpornościowe i hamują ruch komórek odpornościowych.
  • Medycyna alternatywna i uzupełniająca. Niektóre osoby z SM stosują masaż, akupunkturę lub inne formy medycyny alternatywnej do radzenia sobie z objawami. Nie ma wyraźnych dowodów na to, że strategie te działają, chociaż niektóre osoby zgłaszają imponujące usprawnienia.
  • Terapia wymiany osocza.

Perspektywy

Chociaż SM może obniżyć jakość życia, rzadko jest śmiertelne. Wiele osób ze stwardnieniem rozsianym żyje pełną aktywnością. Jednak przebieg choroby jest nieprzewidywalny, z objawami od stosunkowo niewielkiego do wyniszczającego. Objawy z czasem nasilają się, gdy coraz więcej neuronów ulega demielinizacji. Nie zawsze tak jest, a niektórzy ludzie ze stwardnieniem rozsianym doświadczają remisji od lat.

Ataki MS rozwijają się nagle, a najgorsze objawy utrzymują się przez kilka dni. Objawy zwykle utrzymują się przez około 8 tygodni i mogą powtarzać się co 12-18 miesięcy.

Śledzenie objawów w czasie może pomóc ludziom przewidzieć następny atak. Rejestrowanie objawów może również ułatwić postawienie diagnozy i pomóc ocenić, czy działają leki i strategie zarządzania stylem życia.

Like this post? Please share to your friends: