Drodzy użytkownicy! Wszystkie materiały dostępne na stronie zostały przetłumaczone z innych języków. Chcemy przeprosić za jakość tekstów, mamy jednak nadzieję, że będą one przydatne. Pozdrawiamy, Administracja. E-mail: admin@plmedbook.com

Najlepsze leki do leczenia nadreaktywnego pęcherza

Nadmierny pęcherz jest stanem, który dotyczy przechowywania moczu w pęcherzu. W tym stanie mięsień w ścianie pęcherza może być niestabilny, co może spowodować wyciek moczu.

Około 19 procent dorosłych w Stanach Zjednoczonych jest znanych z nadreaktywnego pęcherza, zwanego również OAB. Główne objawy OAB obejmują nagłą lub niekontrolowaną potrzebę oddawania moczu i częstego oddawania moczu.

Istnieje kilka metod leczenia objawów OAB. Lekarze na ogół zalecają zmiany stylu życia lub zachowania, ale wiele leków jest również dostępnych. Dalsze zabiegi i opcje chirurgiczne są również dostępne w ciężkich przypadkach.

Początkowe leczenie

kawa wlewa się do kubka

Ponieważ OAB jest klasyfikowany jako „kompleks objawów”, a nie choroba, większość planów leczenia koncentruje się na leczeniu objawów.

Początkowe opcje niskiego ryzyka obejmują:

  • pomocne zmiany w stylu życia
  • ćwiczenia fizyczne
  • techniki umysłowe

Ćwiczenia wzmacniające

Objawy OAB można kontrolować za pomocą ćwiczeń, które pomagają wzmocnić następujące obszary:

  • dna miednicy
  • niższe mięśnie brzucha

Pomocny może również być silny rdzeń brzucha, dolny grzbiet oraz wewnętrzne mięśnie ud i bioder.

Jedno z najczęściej używanych ćwiczeń OAB, zwane Kegels, jest ukierunkowane na mięśnie dna miednicy i zwieracza układu moczowego.

Istnieją inne opcje, które mogą pomóc w utrzymaniu stanu dna miednicy, takie jak:

  • biofeedback
  • stymulacja elektryczna

Zmiany w diecie

Zmiany dietetyczne często mogą pomóc w objawach OAB.

Diuretyki zwiększają wydalanie moczu i należy ich unikać, na przykład:

  • kofeina
  • alkohol
  • słone potrawy

Pikantne i kwaśne pokarmy i napoje zawierają również substancje chemiczne drażniące podszewkę pęcherza.

Monitorowanie przyjmowania płynów

Monitorowanie spożycia płynów jest również dużym składnikiem większości planów leczenia OAB.

Wiedza o tym, ile płynu jest pijane i ile czasu potrzeba, aby opuścić ciało, pomaga dostrzec objawy.

O ile uwodnienie jest ważne, okazało się, że obniżenie poziomu przyjmowania płynów o 25 procent zmniejsza potrzebę oddawania moczu, częstotliwość i oddawanie moczu w nocy (pobudka w nocy w celu oddania moczu).

Strategie psychiczne

Strategie psychiczne i inne mogą również pomóc jednostkom w uzyskaniu większej kontroli nad objawami OAB, co z kolei zmniejsza ich nasilenie. Obejmują one:

  • Techniki treningowe pęcherza pomagają umysłowi zignorować lub opóźnić chęć oddania moczu. Działa to powoli zwiększając czas między wyjazdami do toalety.
  • Ustawienie i trzymanie się ustalonego harmonogramu oddawania moczu może również wyszkolić umysł do odłożenia żądań.
  • Noszenie chłonnych wkładek może pomóc osobom z umiarkowanymi lub ciężkimi przypadkami OAB, aby przezwyciężyć początkowy lęk przed wypadkiem.
  • Prowadzenie dziennika objawów OAB i wypadków może również pomóc w identyfikacji poszczególnych czynników, które pogarszają objawy.

Zmiany stylu życia

Dodatkowe terapie behawioralne w leczeniu OAB obejmują zatrzymanie lub zaadresowanie pewnych nawyków związanych ze stylem życia, które zwiększają objawy OAB. Obejmują one:

  • palenie
  • wysokie ciśnienie krwi
  • cukrzyca ciężarnych

Nadwaga wywiera także presję na pęcherz moczowy i narządy moczowe nasilające objawy OAB.

Lek

Lekarz przepisujący leki

Jeśli początkowe leczenie nie zmniejszy skutecznie objawów OAB, istnieje wiele opcji leczenia obejmujących leczenie.

Najczęściej przepisywana klasa leków stosowanych w leczeniu objawów OAB to rodzaj środków przeciwcholinergicznych, zwanych środkami przeciwmuskarynowymi.

Anty-muskaryny zmniejszają aktywność mięśni w ściance pęcherza poprzez blokowanie jego receptorów. Zwykle zmniejsza to częstotliwość i częstotliwość oddawania moczu.

Najczęściej przepisywane leki przeciwmuskarynowe to:

  • oksybutynina (Ditropan, system transdermalny, Ditropan XL, Oxytrol, Anutrol)
  • Solifenacin (Vesicare)
  • tolterodyna (Detrol)
  • fezoterodyna (Toviaz)
  • trospium (Sanctura)
  • chlorek oksybutyniny (Gelnique)
  • darifencin (Enablex)

Wszystkie leki przeciwmuskarynowe niosą podobne efekty uboczne. Suchość w jamie ustnej i zaparcia są zdecydowanie najczęstsze. Jednak skutki uboczne są różne u poszczególnych osób.

Mirabegron

Mirabegron, sprzedawany pod nazwą Myrbetriq, jest coraz szerzej stosowany w zależności od historii i czynników ryzyka.

Ten lek działa rozluźniając mięśnie pęcherza, zwiększając ilość moczu, jaką może utrzymać pęcherz.

Zwiększenie pojemności pęcherza zwiększa również ilość wydalanego moczu podczas oddawania moczu. Zmniejsza to liczbę wizyt poszczególnych toalet w ciągu dnia.

Mirabegron ma kilka znanych działań niepożądanych, w tym:

  • częste objawy przeziębienia
  • suchość w ustach
  • zakażenie dróg moczowych
  • zatrzymanie moczu
  • zaparcie
  • podwyższone ciśnienie krwi
  • bóle głowy lub pleców
  • zmęczenie lub senność
  • zwiększone ryzyko niepowodzenia, zwłaszcza u osób powyżej 65 roku życia

Dalsze leczenie

Jeśli leczenie nie jest skuteczne, dalsze leczenie OAB obejmuje stosowanie urządzeń do przesyłania sygnałów elektrycznych do nerwów, zmieniając sposób ich działania.

To leczenie nazywa się terapią neuromodulacyjną. Jest stosowany tylko w ciężkich przypadkach OAB lub gdy wszystkie inne opcje leczenia zawiodły.

Neuromodulacja sakralna

Jeden specyficzny rodzaj terapii neuromodulacyjnej nazywany jest neuromodulacją krzyżową (SNS). Wiąże się to z dwoma operacjami, w celu wszczepienia pewnego rodzaju rozrusznika.

Po uruchomieniu stymulator ustawia aktywność nerwu krzyżowego, który przekazuje sygnały między rdzeniem kręgowym a pęcherzem.

Badania wykazały, że terapia SNS może być średnio o 20 procent skuteczniejsza niż standardowe leczenie medyczne w leczeniu nadreaktywnych objawów pęcherza.

Przezskórna symulacja nerwu piszczelowego

Dostępna jest również mniej inwazyjna opcja nazywana przezskórną stymulacją nerwu piszczelowego (PNTS). Zajmuje tylko około pół godziny na sesję i zwykle odbywa się w gabinecie lekarskim.

W PNTS umieszcza się elektrodę igłową w pobliżu kostki, która dostarcza impulsy elektryczne do nerwu piszczelowego. Ten nerw jest połączony bezpośrednio z nerwem krzyżowym.

Podobnie jak w SNS, te impulsy elektryczne pomagają blokować niewłaściwe sygnalizowanie pęcherza.

Zastrzyki

OAB można również leczyć zastrzykami z botoksu. Botoks można wstrzykiwać do mięśni pęcherza moczowego metodą zwaną cystoskopią. Botoks blokuje receptory i ogranicza aktywność mięśni pęcherza.

Dla niektórych z OAB, Botox może oferować bardziej dogodną opcję leczenia. Efekt wstrzyknięć botoksu może trwać kilka miesięcy, a sesje terapeutyczne mogą być konieczne tylko raz lub dwa razy w roku.

Botoks może być również stosowany w połączeniu z lekami przeciwmuskarynowymi i uważa się, że ma mniej skutków ubocznych niż wiele innych terapii.

Chirurgia

Chirurg wprowadzenie rękawice

Jeśli dalsze opcje leczenia OAB okażą się nieskuteczne lub nieodpowiednie dla niektórych osób, można wykonać zabieg chirurgiczny.

Większość operacji OAB ma na celu zmniejszenie ciężkich objawów poprzez zwiększenie pojemności pęcherza i zmniejszenie całkowitego ciśnienia pęcherza.

W skrajnych przypadkach pęcherz można usunąć i zastąpić chirurgicznie skonstruowaną wersją narządu lub zewnętrznego worka do pobierania moczu.

Alternatywne środki

W leczeniu OAB zaleca się kilka alternatywnych terapii lub uzupełniających terapii.

Wykazano, że akupunktura i elektroakupunktura pomagają w poprawie objawów pilności, częstotliwości i wysiłku związanego z nietrzymaniem moczu.

Niektóre ziołowe leki okazały się również pomocne w zmniejszaniu objawów OAB.

Like this post? Please share to your friends: