Drodzy użytkownicy! Wszystkie materiały dostępne na stronie zostały przetłumaczone z innych języków. Chcemy przeprosić za jakość tekstów, mamy jednak nadzieję, że będą one przydatne. Pozdrawiamy, Administracja. E-mail: admin@plmedbook.com

Przyczyny, objawy i leczenie wirusowego zapalenia wątroby typu A

Wirusowe zapalenie wątroby typu A jest wirusem powodującym infekcję i zapalenie wątroby. Rzadko powoduje poważne uszkodzenie wątroby lub śmierć i nie rozwija się przewlekła choroba wątroby.

W przeciwieństwie do wirusowego zapalenia wątroby typu B lub C, nie prowadzi to do przewlekłej choroby wątroby, ale może spowodować znaczną utratę dochodów i nieobecności w pracy lub szkole. Kiedy osoba już to zrobi, będzie miała odporność. Już nigdy nie zostaną zarażeni.

Wirus zapalenia wątroby typu A (HAV) występuje częściej na obszarach o niskim statusie społeczno-ekonomicznym z brakiem odpowiednich warunków sanitarnych. Rozprzestrzenia się poprzez skażoną żywność i wodę lub bliskie kontakty międzyludzkie. Dzieci często je transmitują.

Ulepszenia w zakresie higieny, polityki zdrowia publicznego, zaopatrzenia w wodę, aw 1995 r. Wprowadzenie szczepionki zmniejszyły liczbę przypadków na całym świecie.

Jednak epidemie nadal występują. W grudniu 2016 r. Wielopostkowy wybuch w Stanach Zjednoczonych (USA), który dotknął 143 osoby, był powiązany z serią mrożonych truskawek. Nie było ofiar śmiertelnych.

Centra Kontroli i Zapobiegania Chorób (CDC) zachęcają do szczepień, aby zapobiec infekcji i rozprzestrzenianiu się choroby.

Szybkie fakty dotyczące wirusa zapalenia wątroby typu A:

  • Wirus zapalenia wątroby typu A (HAV) został po raz pierwszy zidentyfikowany w 1973 roku.
  • HAV może być przenoszony między ludźmi lub poprzez skażoną żywność lub wodę.
  • Osoba może mieć HAV bez objawów.
  • Liczba zakażeń w Stanach Zjednoczonych (USA) spadła o ponad 95 procent, odkąd szczepionka przeciw HAV stała się dostępna po raz pierwszy w 1995 roku.
  • W 2006 r. Szczepienia HAV zostały dodane do rutynowego harmonogramu szczepień dziecięcych w USA.
  • Hodowle HAV pochodzenia roślinnego lub wodorosty są stosunkowo rzadkie w USA.

Objawy

Wirusowe Zapalenie Wątroby typu A

Wiele osób nie ma żadnych objawów HAV, ale jeśli pojawią się objawy, zwykle jest to od 15 do 50 dni po zakażeniu. Większość dorosłych doświadcza objawów podobnych do grypy.

Obejmują one:

  • nudności, utrata apetytu i wymioty
  • bóle brzucha i biegunka
  • gorączka
  • złe samopoczucie i zmęczenie
  • ból stawu
  • żółtaczka, zażółcenie skóry i białek oczu
  • ciemne zabarwienie moczu i blade stolce

Dzieci poniżej 6 roku życia zwykle nie wykazują objawów.

Żółtaczka wpłynie na:

  • mniej niż 10 procent dzieci w wieku poniżej 6 lat
  • od 40 do 50 procent osób w wieku od 6 do 14 lat
  • od 70 do 80 procent osób w wieku powyżej 14 lat

Objawy często mijają od 3 do 6 miesięcy od pierwszego zakażenia, ale około 15 procent osób z HAV będzie miało ciągłe lub nawracające objawy przez 6 do 9 miesięcy.

HAV może być przyczyną zgonu u starszych pacjentów oraz u osób z przewlekłą chorobą wątroby.

Przyczyny

Osoba z HAV wydziela wirus w kale lub kał. Można go przekazać, gdy niezainfekowana osoba spożywa pokarm lub wodę skażoną kałem zarażonej osoby.

Wirus może przetrwać miesiąc lub dłużej w wodzie morskiej, świeżej wodzie, ściekach i glebie.

Większość infekcji przechodzi przez bliski osobisty kontakt z zakażonym członkiem rodziny lub partnerem seksualnym, a nie przez przypadkowy kontakt.

Hodowle zakażenia wirusem HAV występujące w żywności czasami występują w USA, na przykład za pośrednictwem podmiotów zajmujących się żywnością, które mają wirusa. W 2016 r. Epidemię śledzono do partii mrożonych truskawek.

Czynniki ryzyka

Najczęściej zgłaszanym czynnikiem ryzyka dla HAV w USA są podróże międzynarodowe. Nawet wśród osób przebywających w luksusowych hotelach 3 na 1000 osób każdego miesiąca nabywa HAV.

Każdy, kto nie został zaszczepiony lub wcześniej zainfekowany, jest podatny.

Inne czynniki zwiększające ryzyko to:

  • kontakt seksualny lub domowy z osobą zarażoną
  • mieszkający lub pracujący w miejscu zamieszkania wspólnoty
  • uczęszczanie lub praca w przedszkolu
  • działalność homoseksualna
  • wstrzykiwanie narkotyków, zwłaszcza jeśli chodzi o dzielenie się igłami
  • inne używanie narkotyków
  • obsługa żywności
  • współpraca z naczelnymi zakażonymi HAV lub z HAV w laboratorium badawczym
  • narażenie na żywność lub wybuchy wody
  • ludzie z zaburzeniami krzepnięcia

W USA rutynowe szczepienia wszystkich niemowląt rozpoczęły się w 1999 r. W 2006 r. CDC zaleciło rozszerzenie szczepień dla wszystkich dzieci w USA w wieku od 12 do 23 miesięcy.

Doprowadziło to do 95-procentowej redukcji liczby infekcji.

Jednak infekcja może mieć wpływ na osoby o podwyższonym ryzyku i nastolatków, którzy przegapili wdrożenie szczepionki.

W miejscach, gdzie nie ma szczepień, wybuch może być wybuchowy. W 1988 r. Pojedyncza epidemia w Szanghaju dotknęła 300 000 osób.

Diagnoza

Badanie krwi może potwierdzić zakażenie HAV. Przeciwciała mogą wykrywać zarówno ostrą infekcję, jak i wcześniejsze zakażenie.

Ostre zakażenia HAV należy zgłaszać lokalnym władzom odpowiedzialnym za zdrowie publiczne, aby zapobiec dalszemu rozprzestrzenianiu się choroby.

Leczenie

Nie ma specjalnego leczenia, ale terapia wspomagająca może poprawić poziom komfortu i zapobiegać powikłaniom, takim jak odwodnienie i wyczerpanie.

To zawiera:

  • uzupełnianie wartości odżywczych i płynów
  • unikanie alkoholu
  • odpoczynek, z czasem wolnym od pracy
  • w razie potrzeby przyjmowanie leków przeciwbólowych dostępnych bez recepty

Pacjenci ze znacznymi nudnościami i wymiotami mogą zostać przyjęci do szpitala z powodu płynów dożylnych (IV).

Komplikacje są rzadkie, a większość ludzi wraca do zdrowia. Około 85 procent osób zakażonych HAV całkowicie powraca do zdrowia w ciągu 3 miesięcy, a większość ludzi ma pełne wyleczenie w ciągu 6 miesięcy.

Zapobiegawcze traktowanie po ekspozycji

Jeśli dana osoba nie została zaszczepiona i wie, że była narażona na HAV, może otrzymać szczepionkę lub immunoglobulinę w ciągu 2 tygodni od ekspozycji.

Może to obejmować:

  • koledzy z obsługi żywności, który przeszedł pozytywny test na HAV
  • pracowników i dzieci w przedszkolu, w którym ktoś otrzymał diagnozę HAV
  • każdy w bliskim osobistym kontakcie z osobą, która ma HAV, w tym pielęgniarki lub opiekunów

Rodzaj leczenia, które powinni otrzymać, zależy od wieku i stanu zdrowia danej osoby.

      Zapobieganie

        Zapobieganie zależy od szczepień i dobrych praktyk higienicznych.

          Immunizacja

            CDC zaleca rutynową immunizację HAV:

            • wszystkie dzieci w wieku 1 roku
            • dorosłych narażonych na ekspozycję lub cierpiących na przewlekłe zaburzenie czynności wątroby

              Dwie dawki szczepionki podaje się we wstrzyknięciu w odstępie 6 do 12 miesięcy. Większość ludzi będzie mieć ochronny poziom przeciwciał w ciągu 1 miesiąca po podaniu pojedynczej dawki. Druga dawka działa jako wzmacniacz.

                Mycie rąk

                  HAV może przetrwać do 4 godzin na koniuszkach palców, więc pranie ręczne i bezpieczne praktyki żywieniowe mogą pomóc zapobiec transmisji.

                    Mycie rąk powinno odbywać się po skorzystaniu z łazienki, zmianie pieluszek oraz przed przygotowaniem lub jedzeniem.

                      Powierzchnie środowiskowe można czyścić świeżo przygotowanym roztworem rozcieńczalnika 1: 100 wybielacza domowego.

                        Jedzenie i picie

                          Podróżni powinni unikać surowych skorupiaków, niegotowanego jedzenia i żywności, które mogły zostać umyte w zanieczyszczonej wodzie.

                            Woda do picia powinna być butelkowana lub gotowana w handlu do co najmniej 185 ° Fahrenheita (F) lub 85 ° C (C) przez co najmniej 1 minutę. Dodanie jodu do wody lub leczenie chlorem również zabije wirusa.

                                Na wynos

                                  HAV jest ostrą infekcją, która może wpływać na wątrobę. Może trwać kilka tygodni lub miesięcy.

                                  Ryzyko jego wystąpienia dramatycznie się zmniejszyło od czasu wprowadzenia szczepień.

                                  Osoby podróżujące do krajów o niskim statusie społeczno-ekonomicznym powinny upewnić się, że mają szczepienie przed wyjazdem.

                                  Like this post? Please share to your friends: